Ты ведаешь гэта не вельмі проста убачыць мора такім, як бачыць яго марак. Ты ведаешь мне не вельмі лёгка табе адказать чаму, я лечу не так. А першы снег падау на тваі, быццам крылы, вейкі. Нейкі незнаёмы чалавек адчыняе дзверы, зачыняе дзверы у душы. Колькі людзей праз тваё жыццё праходзіць. Нехта брудзіць, нехта сароміць, нехта моцна кахае цябе. Колькі слоу, колькі удыхау, выдыхау, уздыхау. Колькі поглядау, позіркау кожны дзень зноу і зноу. А першы снег падау на тваі, быццам крылы, вейкі. Нейкі незнаёмы чалавек адчыняе дзверы, зачыняе дзверы у душы. Чаму тады мяне не зразумеу ты. Чаму тады слоу не знайшла я, быццам нежывая. А першы снег падау на тваі, Мокрыя вейкі. Ты ужо нейкі незнаёмы чалавек адчыняеш дзверы, пакідаеш маё сэрца назусім.