Kaldırım taşında oturan bir asi Gözlerinde tüm tükenmişliğiyle Ardında bıraktığı mazi Ceketi yırtık, suratı buruşmuş Biliyor ki kaçtığı dünya Özgürlüğünü kamçılarcasına sefil ve narsist Yalanları ardında bırakmanın Ağırlığı var üstünde Bir şehre küskünlük, bir sevgiliden Kopmanın verdiği bir hüzün Silinmesi imkansız hatıralar Gitmek için verdiği karar İnsanlığa kızgınlığı hırpalanmışlığından Duygularını sorguluyor bazen Son kullanma tarihi geçip Deforme oldmuşluğundan Her şeyden vazgeçmenin yüküyle Bir hamalı andırırken Tebessüm ediyor, acıya alışmışlığından Ayağa kalkıyor, sevimli yunuslar Onun yanında durdu Kimliğini uzatıyor, onları petrol Ve uranyumdan oluşan pis bir denizde Mutasyona uğramış köpek balıklarına benzetirken Suratına bir yumruk yiyor Uzak değil insan olmak, yeter Tuzak değil insan olmak, yeter Nabzımı hissediyorum Yediğim yumruk bir tosbağa kadar yavaş Korkum kalbimin bir tavşan kadar hızlı olması Anlımdan düşen terin Nerde olduğumu hatırlatması kadar gerçek Bir polisin siyah botuyla boynuma basması Duyabildiğim tüm küfürler Kanla beraber tenime yapışmış halde Tüm cümleler kurumuş halde E, o halde kabullenmek kalıyor Yenildim mi, bezirganlara itaat eden Suratların yere yansıyan gölgelerine? Ben istedikleri her şeyi yapabildikleriyim Ben onların hayvancıl hislerini Tıka basa doyuran bir ziyafetim Bazen normal olan hayatlarına bir adrenalin Bazen de can sıkıntılarına Birebir iyi gelen bi komedi Tıpkı sakız çiğneyen bir çene gibiler İstediklerini aldıktan sonra tükürüp atacaklar Yüzlerinde sabırsızlık ve öfke varken Ben kendime diyorum ki Kabullenirsen, sen, sen olmayacaksın Sen, sen olmayacaksın Sen, sen olmayacaksın Halkın kalbi büyük Feleğin boynu bükük Yine yokluğu salmış koynuna Saklanıyor yüzün dönük Namerdin kalbi çürük Zulmün kârı büyük Yine korkuyu almış avcuna Kandırıyor eğip, büküp Halkın kalbi büyük Feleğin boynu bükük Yine yokluğu salmış koynuna Saklanıyor yüzün dönük Namerdin kalbi çürük Zulmün kârı büyük Yine korkuyu almış avcuna Kandırıyor eğip, büküp Demirden bir döşek Üstüne uzandığımda kış uykusuna Hazırlanan bir ayı gibi hissediyorum İstemiyorum hiçbir şeye değişmek Hiç kimse yok, hiçbir ayrıntı yok Tek başına kalan bir huzur var Onun da tek yaptığı duygularla çelişmek Anlam aramak yetersizliğiyle övünüyor Geçmişim sabırsızca benimle İlgilen diye dövünüyor Hep yarını düşünen şu aklıma duygularımı Bir sevgilinin dudaklarını, bir de dönüp dönüp Hırlayan bir köpek gösteriyor Korkudan mı titriyorum, soğuktan mı? Bilmiyorum belki de bu acı Belirsizlik ve yokluktandır Bedenim kanıyla hiç bu kadar Haşır neşir olmamışken soruyorum Bu içinde bulunduğum çelişki Aşağılanmaktan mı? Cevaplar yetersiz, unutmamam gereken En önemli şey, hiçbir kimliğin Kazanılamayacağıydı bedelsiz Bilirim düşünceler kefensiz Bir hücredeyim lan Lakin burda bile yaşayamıyorum nedensiz Halkın kalbi büyük Feleğin boynu bükük Yine yokluğu salmış koynuna Saklanıyor yüzün dönük Namerdin kalbi çürük Zulmün kârı büyük Yine korkuyu almış avcuna Kandırıyor eğip, büküp Halkın kalbi büyük Feleğin boynu bükük Yine yokluğu salmış koynuna Saklanıyor yüzün dönük Namerdin kalbi çürük Zulmün kârı büyük Yine korkuyu almış avcuna Kandırıyor eğip, büküp