Sessizliğin ürpertileri uykudan uyandırıyo' beni
Kimsenin bilmediği günlerden geçtim, o ara kaçtı betim benzim
Tüm şu resmî evraklarda ne kadar da garip duruyor ismim
"Resmen varsın" demek bu belki, belki de yokluğumun belgesi
Terli ve parlak bir alnım var, tırnaklarımda bazı beyazlar
İnadımdan, gururumdan düştüğüm bütün bu durumlar
Gülmüyorum, zerre şakam yok
Damarımda öfkeli çocuklar
Yanı başımda türlü dolaplar, kendime acımalarım maskaralıktan
Bana n'olur söylesin onlar: Kaç kişilik ruhlarınız var?
Yüzyıllardır ölüyorum her gece belki de tam bu saatlerde
Suların, yağmurların, karların ve hatta bütün insanların aklını kaybettiği bi' yerdeyim
Tüm şu resmî evraklarda ne kadar da garip duruyor ismim
Hissettirmeden izledim seni
Yutmak ister beni, alemleri
Pis dümenleri batsın öz güvenleri
Ben, mutsuz ailelerde mutlu kardeşlerden birisi
Asla unutmayacağım sırf utangaçlığı yüzünden yüzlerce fırsat tepenleri
Sonra zihnim dolandı urganlara, boş kovanlara
Boynuma taşlar bağlayıp baksam dipsiz kör karanlığa
Bu arada; şemsiyeler yükseliyor tüm yağmurların ağdalı göğsüne
Harflerin tüm kavisleriyle, törpüyle, örgüyle, hatta buz gibi süngüyle
Kaybolmayı görüyorum her haliyle, bunlardan bihaber ben
Neyi göremiyorum yine ben?
Ben sanırım küflü bir topraktan ve batsın yere tüm resmî evraklar!
