Ja mówię, ty milczysz i zaraz znów wpadnę w ten stan
Nie umiem żyć w ciszy, gdy krzyki to wszystko co znam
I nie wiem ile lat, nie chcę okłamać cię
Dawno mnie zniszczył świat, widzisz to w każdej łzie
I płonie każdy cal, to mój kochany las
Oddałem wszystko wam, chcę zabrać to co znam
Jestem jak zachód słońca w zamglonych górach
Jak demon pomórnik, jak kruk
Na swoim niemaniebie wciąż z głową w chmurach
Jak sukkub, jak wampir, król snów
I znowu staję w lustrze przed samym sobą
Naprawdę nie rozumiem jak
Mówisz, że nagle jestem inną osobą
A pasowało ci to przez tyle lat
I nie wiem ile dni chcesz okłamywać mnie
Dawno zniszczyłaś raj, w którym żyłem na dnie
Zamarznął cały świat, mój pałac, elfy, pies
Zbuduję go nim żal przyniesie nowy kres
Jesteś jak willa, która czaruje wdziękiem
I dobrze latasz na miotle jak Fleur
Ja jestem słowem, chmurą, wiatrem i dźwiękiem
I cieniem na planszy w naszym shadowplay
