1. Nie czujesz, że żyjesz póki nie zdobędziesz swojego szczytu możliwości. Nie widzisz świadomie wyrzekasz się patrzenia wprost w źrenice bezradności. Nie słyszysz głosu co przerywa bezgłos drży, gdy zbliżasz się zbyt blisko. I nie znasz dłoni, których nigdy wcześniej nikt nie kochał ponad wszystko. Nasyceni półśrodami odwracamy się od siebie udajemy, że się znamy wiemy, że każdy czuje to co wszyscy o przemocy, nienawiści uciekamy do miłości. Ref: Piękniej kwitnie twoja dusza choć czasem na chwilę więdnie. Smętniej byłoby, gdyby wszystko było zawsze piękne. Więcej myśli niepojętej, cudownej i świętej. Wiesz, że piękno rodzi prawdę, a prawda jest pięknem. 2. Nie czujesz, że toniesz dopóki nie doświadczysz wstrętu światła, bólu życia. Zobaczysz, gdy staniesz twarzą w twarz ze sobą spojrzysz w oczy swojego odbicia. Usłyszysz słowa zatopione w ciszy myśli oczyszczone z grzechu. I poznasz nowy zapach pożądania zaklęty w ciele jej oddechu. Nasyceni półśrodkami odwracamy się od siebie udajemy, że się znamy wiemy, że każdy czuje to co wszyscy o przemocy, nienawiści uciekamy do miłości. Ref: Pięknej kwitnie twoja dusza choć czasem na chwile więdnie. Smętniej byłoby, gdyby wszystko było zawsze piękne. Więcej myśli niepojętej, cudownej i świętej. Wiesz, że miłość rodzi prawdę, a prawda jest pięknem. Nasyceni półsrodkami odwracamy się do siebie (odwracamy się do siebie, odwracamy się do siebie) udajemy, że się znamy wiemy, że każdy czuje to co wszyscy (że każdy czuje to co wszyscy, że każdy czuje to co wszyscy) uciekamy do miłości. Ref: Pięknej kwitnie twoja dusza choć czasem na chwilę więdnie. Smętniej byłoby, gdyby wszystko było zawsze piękne. Więcej myśli niepojętej, cudownej i świętej. Wiesz, że miłość rodzi prawdę, a prawda jest pięknem.