Çocuktum, çocuktum, çok yorgundum Yazıkmış bana, korkuluydum Patikalar keşfetmiştim o korkularımın ardında Kendimi düşlerimle dokumuştum Hayat sessizdi, benim gibiydi o da Her yanıyla bezgindi, saçıldı ayaklarıma Çıkmasın diye sırlarım ortalığa Yalvarıyordum mektuplarımla Allah'ıma Büyüdüm, büyüdüm, çok değiştim sonra İyiden kötüye, kötüden iyiye kendimi kaybetmeye Tahtı, tacı, asası, hiçbir zaman olmayan Kırılganlar Kralı ilan etmiştim kendimi Kıstırmıştım yıldızları kendi gökyüzüme Işıkları sönüktü demek ki ölüydü hepsi Onları böyle hayal etmemiştim ki Bir de cam gibi kesmişlerdi etlerimi Büyüdüm, büyüdüm, çok değiştim sonra İyiden kötüye, kötüden iyiye kendimi kaybetmeye Tahtı, tacı, asası hiçbir zaman olmayan Kırılganlar Kralı ilan etmiştim kendimi Kahrolmuştum, çıt sesi bile yoktu dünyamda Posta kutularında kaybolmuştu mektuplarım Zayıf bir kuştum, tir tirdim, yazıktı kanatlarıma Allah bile sesini yükseltmiyordu unutulanlara Böyle kalacak değildim, değişecektim, her şeyi aldığımda Büyüyüp rock n' roll'un şairi olduğumda Şimdi bakıyorum da dünyaya artık hiç olmayan umurumda Melankolimi avutuyorum hâlâ narsizmin koynunda Boş verdim sonra hayatıma, hatta kendi canıma Kalbimi de bıraktım ölen mazimin nehrinin sularına Hapsolmuştum insanlara, onların küçücük ruhlarına Boşuna teselli aradığım kadınların vücutlarına Büyüdüm, büyüdüm, çok değiştim sonra İyiden kötüye, kötüden iyiye kendimi kaybetmeye Tahtı, tacı, asası hiçbir zaman olmayan Kırılganlar Kralı ilan etmiştim kendimi